قتل عام دانش‌آموزان میناب: موج تسلیت و اتهامات متقابل در فضای مجازی؛ از محکومیت تا جنگ روایت‌ها

حادثه تلخ و گسترده منتسب به حمله به دبستان دخترانه «شجره طیبه» در میناب، با افزایش تدریجی آمار جان‌باختگان، موجی از واکنش‌های همدردی و محکومیت در میان کاربران شبکه‌های اجتماعی، از موافقان و مخالفان نظام تا رسانه‌های بین‌المللی، به راه انداخته است. این رویداد در بستر شبکه‌های اجتماعی به یک میدان نبرد روایتی تبدیل شده است؛ جایی که اتهام‌زنی‌ها متوجه اسرائیل و همچنین جریان‌های اپوزیسیون به دلیل آنچه «سکوت» یا «انحراف افکار عمومی» خوانده می‌شود، شدت گرفته است.

بر اساس تحلیل هزار توئیت منتشر شده در سه روز درباره حادثه مدرسه شجره طیبه میناب، الگوی مشخصی از واکنش‌های چندلایه ایرانیان در شبکه‌های اجتماعی به دست آمده است. این واقعه دردناک، که با افزایش تدریجی آمار قربانیان معصوم همراه بود، آزمونی جدی برای رصد حال و هوای دوقطبی فضای مجازی بود.

بخش اول: موج اولیه همدردی؛ از موافق تا مخالف
واکنش‌های اولیه در کانون ابراز تسلیت و محکومیت غیرانسانی بودن عمل قرار داشت. حتی چهره‌هایی مانند علی حسین قاضی‌زاده (کارشناس اینترنشنال) و شریفی زارچی (استاد سابق دانشگاه شریف) و همچنین منابعی مانند بی‌بی‌سی فارسی، ضمن تأیید وقوع این فاجعه، به شدت آن را محکوم کردند. این همسویی در محکومیت اولیه، عمق فاجعه انسانی را نشان داد.

بخش دوم: اعتراض به «سپر انسانی» و اتهام‌زنی‌ها
یکی از محورهای اصلی اعتراضات، انتقاد از آنچه «سانسور و انحراف» توسط برخی رسانه‌های اپوزیسیون خوانده شد، بود. فعالان توییتری، رسانه‌هایی مانند ایران اینترنشنال را به توجیه حمله با برچسب‌هایی نظیر «سپر انسانی» متهم کردند، این در حالی بود که کاربران دیگر، به طور مشخص به سکوت رسانه‌های خارج از کشور در قبال این حادثه اعتراض کردند. همزمان، فعالان ایرانی در خارج از کشور نیز به اتهام «وطن‌فروشی» از سوی گروهی دیگر مورد انتقاد قرار گرفتند، چرا که برخی معتقد بودند این گروه در حال انتساب حمله به نیروهای داخلی برای فضاسازی هستند.

نکته قابل تأمل، افشاگری‌هایی بود که علیه برخی فعالان اپوزیسیون و رسانه‌های خاص صورت گرفت؛ اتهاماتی مبنی بر تلاش برای «انحراف» حقیقت، کوچک‌نمایی آمار قربانیان، یا حتی نسبت دادن جنایت به نیروهای داخلی برای توجیه درخواست‌های حمله نظامی، بخش مهمی از گفتمان این دوره بود. این تحلیل‌ها، حادثه میناب را به عنوان شاهدی بر شکست سناریوی خارجی برای تضعیف پایه‌های ملی معرفی می‌کند، چرا که به جای ایجاد شکاف، وحدت ملی در برابر دشمنان آشکار و پنهان تقویت شد.